پژو 206 جزو ماشين‏هاي سبک و نسبتا کوچکي است که ظاهر خوبي دارد و طرفدار هم کم ندارد. فرم انحنادارش باعث مي‌شود نسبتا ايمن باشد و در تصادفات ساده، دچار فرورفتگي‏هاي عميق شود و نگذارد آسيب تا عمق ماشين نفوذ کند و به سلامت راننده و ساير سرنشينان لطمه‌اي بزند. عملکرد کيسه هوايي‌اش هم در تست‏هاي اوليه مورد تأييد قرار گرفته اما کارشناسان مي‌گويند محافظت از سر و گردن کودکان زير 3 سالي که روي صندلي مخصوص در قسمت عقب اين خودرو مي‌نشينند، تعريفي ندارد....

در تصادف از روبه‌رو
اين خودرو معمولا در مقابل برخوردهاي ناگهاني از روبه‌رو مي‌تواند از جان راننده و ساير سرنشينان محافظت ‏کند. کمربند ايمني اين خودرو به نحوي طراحي شده که به راننده و سرنشين کناري اجازه نمي‏دهد هنگام تصادف، بيش از اندازه به سمت جلو متمايل شوند و مثلاً سرشان در شيشه يا شکم‌شان در فرمان يا داشبورد ماشين فرو رود. اين طراحي باعث مي‌شود قفسه سينه سرنشين از شکستگي‏هاي احتمالي در امان بماند. صندلي 206 هم طوري طراحي شده که از صدمه ديدن زانوها و ساق و پنجه پاي راننده در برخوردهاي شديد جلوگيري مي‏کند؛ البته به شرط آنکه راننده در حالت استاندارد نشسته باشد و هنگام تصادف، پايش بين پدال‏ها گير نکند.

ايمني عابران پياده
ايمني عابران معمولاً ارتباط چنداني با خودرو ندارد و بيشتر وابسته به مهارت و محتاط بودن راننده خودرو است اما پژو 206 جزو ماشين‏هاي نسبتاً دوستدار عابر به شمار مي‌آيد. اين خودرو، ترمز ABS دارد؛ يعني وقتي راننده در مواقع اضطراري، پايش را روي ترمز مي‏گذارد، خودرو بلافاصله متوقف مي‏شود و مانند خيلي از ماشين‏هاي ديگر تا چند متر روي زمين کشيده نمي‏شود. اين قابليت 206 باعث شده آمار پاييني از برخورد آن با عابران پياده وجود داشته باشد.

ايمني کودکان
به‌طور‌کلي توصيه مي‏شود به هيچ عنوان کودک زير 3 سال خود را روي صندلي جلوي هيچ خودرويي ننشانيد. پژو 206 هم از اين قاعده مستثنا نيست زيرا ايمني اين ماشين روي صندلي جلو براي کودکان کم سن و سال چندان مناسب نيست. اگر سيستم باز شدن کيسه هواي ماشين فعال باشد، امکان خفگي هنگام تصادف در بچه‌ها بالا مي‏رود و اگر اين سيستم غيرفعال باشد، احتمال ضربه خوردن شديد به سر و حتي مرگ در کودکان زياد مي‏شود. نکته ديگر اينکه بستن کمربند ايمني هم براي بچه‌هاي کوچک توصيه نمي‏شود زيرا ممکن است اين کار باعث خفگي آنها هنگام تصادف‏هاي شديد يا حتي معمولي شود. البته نشاندن کودکان روي صندلي جلوي خودرويي مثل 206 و نبستن کمربند ايمني براي آنها نيز ممکن است به پرت شدن‌شان به خارج از ماشين هنگام ترمزهاي ناگهاني منجر شود زيرا طراحي مدل شيشه‌هاي اين خودرو به گونه‌اي است که در صورت پايين بودن مي‏تواند جان کودک را تهديد کند. بنابراين بهترين مکان براي قرار دادن کودکان در خودرو، صندلي عقب ماشين است؛ آن هم به شرط اينکه کودک‌تان را روي صندلي مخصوص بچه‌ها بنشانيد و شيشه‌هاي عقب را باز نگذاريد.

در تصادف از طرفين
محل قرارگيري کيسه هوايي پژو 206 به گونه‌اي است که راننده را از شر خطرات شديدي که ممکن است در تصادف‌هاي طرفيني رخ دهد، معمولا در امان نگه مي‏دارد. ممکن است به محض تصادف شديد، کنار يا پشت سر راننده به علت ضربه شديدي که به خودرو وارد شده، به شيشه کناري برخورد کند اما کيسه هوا شدت اين برخورد را مي‏گيرد. شکم و پهلوي راننده هم هنگام برخورد از کنار، در معرض خطر آنچناني قرار نمي‏گيرد زيرا محلي که براي قرار دادن دست روي درب خودرو طراحي شده، از جنس فوم فشرده است و به همين خاطر از صدمه شديد شکم و پهلوها پيشگيري مي‏کند. البته همه 206هايي که در بازار ايران موجودند، سيستم کيسه هوا ندارند و تنها روي تعداد محدودي از آنها، اين سيستم نصب مي‏شود.

مشکلات پژو 206
يکي از مهم‌ترين مشکلات 206 که شايد آن را ديده يا شنيده باشيد، سبک بودن آن است که باعث مي‌شود زود چپ کند. 206 از نظر وزني، جزو ماشين‏هاي سبک به حساب مي‌آيد و همين سبک بودن باعث مي‏شود ايمني‏اش در جاده‌ها، هنگام تصادف در سرعت‏هاي بالا کم شود. امکان چپ کردن اين ماشين هنگام ترمز کردن‏هاي ناگهاني در سرعت‏هاي بالا، بسيار زياد است و همين امر سبب مي‌شود خانواده‌ها کمتر براي مسافرت‏هاي برون شهري از آن استفاده کنند.

اگر مي‌خواهيد 206 بخريد

1.اگر زياد حال و حوصله کلاچ و ترمز گرفتن نداريد، بهتر است برويد سراغ 206هاي دنده اتوماتيک.

2.استفاده از 206 دنده اتوماتيک به افرادي که مدام دچار گرفتگي عضلات پا هستند و خانم‏هاي بارداري که پاهاي‌شان ورم دارد، توصيه مي‏شود؛ زيرا ورم و گرفتگي پا مي‏تواند به صورت ناگهاني باعث به هم خوردن تعادل راننده هنگام ترمز کردن و بروز تصادف شود.

3.اگر قصد خريد 206 را داريد، حتماً براي حفظ ايمني خود و ساير اعضاي خانواده‌تان، انواعي را خريداري کنيد که داراي کيسه هوا هستند.

4.اگر آرتروز مچ دست داريد، بهتر است انواعي از پژو 206 را بخريد که مجهز به فرمان هيدروليک هستند تا مجبور نباشيد براي چرخاندن فرمان ماشين، دست‌تان را زياد به طرفين بچرخانيد. 

آنچه با شنيدن نام کيسه‌هوايي خودرو در ذهن خيلي‌ها شکل مي‌گيرد، يک بالن سفيدرنگ است که هنگام تصادف در مقابل سرنشينان به سرعت باز شده و مانع برخورد آنها به شيشه جلوي اتومبيل مي‌شود. اما واقعيت اين است که اين کيسه‌هايي که امروزه جزو امکانات اصلي خودروها شده و هنوز براي کارايي بيشتر و استفاده‌هاي بهتر تحت آزمايش هستند، تاکنون توانسته‌اند جان هزاران نفر را نجات دهند....
کيسه‌هاي هوا در حال حاضر جزو ضروري‌ترين تجهيزات ايمني خودروها شده و به نظر مي‌رسد در کشور ما هم تا يکي دو سال آينده اين وسيله جزو تجهيزات ضروري خودرو شود ولي به راستي، صاحبان خودرو در کشورمان تا چه حد به عملکرد اين وسيله در خودروي مورد استفاده خود آگاه هستند و همچنين تا چه حد در خصوص روش استفاده بهينه از آن و خطرات احتمالي استفاده نادرست از آن آموزش ديده‌اند؟

آشنايي با کيسه‌هاي هوايي
کيسه‌هاي هوايي نوعي از سيستم امنيتي خودروها مثل کمربند ايمني هستند که به منظور جلوگيري از برخورد سرنشينان با بخش‌هاي ثابت خودرو طراحي شده‌اند. امتياز مهم اين کيسه‌ها آن است که طبق قانون پاسکال هرچه سطح مورد تماس در انتقال نيرو بيشتر باشد، شدت صدمات کاهش مي‌يابد. کيسه‌هاي هوايي معمولا در قسمت‌ فرمان، داشبورد، درها، سقف يا قسمت پشتي صند‌لي‌ها که داراي حسگر است، نصب مي‌شوند تا آثار تصادف و ضربات را روي سرنشينان کم کنند.

انواع کيسه هوايي
پيشرفته‌ترين نوع کيسه‌هاي هوايي آنهايي هستند که از سر محافظت مي‌کنند. اين نوع کيسه‌هاي هوايي مي‌توانند بخش بيشتري از خودرو را با چند رديف صندلي مثل ون‌ها پوشش دهند. 2 نوع کيسه هوايي وجود دارد، نوعي که از جلو باز مي‌شود و ديگري که از نوع جانبي است. کيسه‌ هوايي طوري طراحي شده‌ که سر و قفسه سينه را موقع حوادث رانندگي که از پهلو رخ مي‌دهد، محافظت مي‌کند. اين نوع که خود ترکيبي از چند کيسه هوايي است، به سه دسته تقسيم مي‌شود: کيسه هوايي محافظ سر، سر و سينه و سينه.

طرز عملکرد کيسه‌هاي هوايي
سيستم کيسه هوا شامل 3 بخش اصلي کيسه، حسگرها و ژنراتور توليد گاز است. کيسه هوا از نوعي الياف خاص نايلوني بسيار سبک ساخته شده که داراي قابليت‌هاي ويژه‌اي است و در بين فرمان، داشبورد، کنار درها و صندلي‌ها جاسازي مي‌شود. حسگر وسيله‌اي است که با درک موقعيت تصادف، فرمان پر شدن کيسه‌ هوا را ارسال مي‌کند و اين فرمان که عموما الکترونيکي است، باعث ايجاد يک انفجار در ژنراتور توليد گاز شده و گاز حاصل از اين انفجار باعث پر شدن کيسه هوا مي‌شود. ژنراتور توليد گاز هم بخشي از سيستم‌ کيسه هواست که در آن طي يک فرآيند شيميايي گاز نيتروژن توليد شده و اين گاز با فشار بالا باعث باز شدن کيسه قبل از برخورد سرنشين با فرمان، داشبورد، در و... مي‌شود.
هم به‌دردبخور، هم دردسرسازکيسه‌هاي هوايي مخصوصا انواع ترکيبي آنها تاکنون جان بسياري از افراد را نجات داده و از بروز بسياري از صدمات جلوگيري کرده است. طبق آمارهاي آمريکايي، بين سال‌هاي 1987 تا 2008 ميلادي، 25 هزار و 782 نفر به دليل وجود کيسه هوا روي خودرو از مرگ نجات يافتند. در سال 1996 نيز 600 مورد توسط اين کيسه‌ها از مرگ نجات يافتند اما در همين زمان 8 کودک که همه آنها به صورت نامناسبي در داخل خودرو قرار گرفته بودند جان‌شان را از دست دادند. بسياري از والدين نمي‌دانند که کيسه‌هاي هوا چگونه کار مي‌کنند و نمي‌دانند که متناسب با اين عملکرد، کودکان زير 12 سال خود را در کدام قسمت خودرو بنشانند. وقتي کودکان در صندلي جلوي خودرو بنشينند، کيسه‌هاي هوايي مي‌توانند به کودکان صدمات جدي وارد کرده و حتي کشنده باشند. خطر اين کيسه‌هاي هوا وقتي راننده 30 تا 35 سانتي‌متر دورتر از کيسه‌هاي هوا باشد، کمتر است. براي کاهش تعداد صدمات و مرگ و ميري که به وسيله کيسه‌هاي هوا ونگهداري ناصحيح کودکان ايجاد مي‌شود، رانندگان بايد از نکات ايمني خودرو مطلع باشند.

خطر کيسه هوا براي کودکان و نوزادان
ايمن‌ترين‌ جا براي کودکان 12 سال و پايين‌تر، صندلي عقب ماشين است. کيسه‌هاي هوايي مي‌توانند براي کودکان زير 12 سال خطرناک باشند. از آنجايي که کيسه‌هاي هوايي جانبي با سرعت بسيارزياد يعني سريع‌تر از يک چشم به هم زدن پر از باد مي‌شوند و اين قدرت مي‌تواند به شدت به کودکان زير 12 سال صدمه برساند، اگر کودکي در قسمت جلوي خودرو و به طور ناصحيح روي صندلي کودک نشانده شود و به داشبورد نزديک باشد، ممکن است در معرض صدمات جدي و مرگ باشد. نوزادان با صندلي کودک هرگز نبايد در صندلي جلوي خودرو با کيسه‌هاي هوايي جانبي قرار داده شوند، چرا که ممکن است هنگام باد شدن سريع، کيسه‌ هوا به شدت زياد به کودک برخورد کرده سبب صدمات جدي و حتي مرگ نوزاد شود. نوزادان زير يک سال و با وزن 9 کيلوگرم که سر و گردن‌شان قادر به تحمل نيروي ناشي از کيسه‌ هوا و تصادف نيست، بايد در صندلي کودک و در عقب خودرو قرار داده شوند. آنها همچنين در معرض خطر صدمه با کيسه‌هاي هوايي جانبي هستند. ايمني کودکان کمتر از 12سال وقتي به طور صحيح در صندلي عقب مي‌نشينند تا 29 درصد بيشتر مي‏شود، حتي اگر ماشين کيسه هوا نداشته باشد.

توصيه‌هايي به والدين
والدين بايد در مورد تعداد کيسه هوايي و محل آنها در خودروي خود کاملا اطلاع داشته باشند و نحوه عملکرد آنها را بدانند ايمن‌ترين جا براي کودکان صندلي مخصوص کودک و در عقب خودرو است که به طرز صحيح با کمربند بسته شده همچنين در عقب است، مخصوصا وقتي که خودرو داراي کيسه‌هاي هوايي جانبي براي سرنشينان است. کيسه‌هاي هوايي جانبي ايمني بزرگسالان را در تصادفات از کنار افزايش مي‌دهند اما کودکان در معرض خطر صدمات جدي هستند. حتي اگر خودروي شما مجهز به پيشرفته‌ترين نوع کيسه‌هاي هوايي است، باز هم ايمن‌ترين جا براي کودکان 12 ساله و پايين‌تر صندلي عقب ماشين است.

اگر قدتان کوتاه است...
بسياري از رانندگاني که توسط کيسه‌هاي هوايي جان خود را از دست مي‌دهند، افراد کوتاه‌‌قد و داراي جثه کوچک هستند. بستن کمربند ايمني و قرار دادن صندلي بسيار نزديک به فرمان سبب بروز خطرات بيشتر و صدمات با کيسه هوايي مي‌شود. اگر قدتان کوتاه است، تا جايي که ممکن است از فرمان دور شويد.

اگر سن‌تان بالاست...
افراد سالمند هم نظير ساير سرنشينان خودرو که در جلو مي‌نشينند، بايد به‌طور صحيح در صندلي بنشينند و تا جايي که ممکن است صندلي جلو را عقب ببرند.

اگر بارداريد...
خانم‌هاي باردار هنگام نشستن در خودرو بايد کمربند ايمني خود را ببندند ويک بخش کمربند بايد در زير شکم آنها قرار بگيرد. زنان باردار بايد مراقب باشند که هرگز کمربند را بالا يا روي شکم خود قرار ندهند. کمربند را از روي ران‌ها و لگن و زير شکم عبور داده و از روي شانه و بين دو سينه و گردن عبور دهند. وجود کيسه‌هاي هوايي جلو و جانبي بهترين ايمني را براي زنان باردار ايجاد مي‌کند اما در هر حال زنان هم بايد مانند ساير افراد احتياط کنند. بايد در وضعيت صحيح روي صندلي بنشينند و تا جايي که امکان دارد صندلي را عقب ببرند و مطمئن شوند که کمربند کاملا در هر جا و مکان محکم بسته شده است.

تاريخچه‌ کيسه‌هاي هوايي

در بسياري از کشورها وجود کيسه‌هاي هوايي جزو استانداردهاي جديد خودروها محسوب مي‌شود. کيسه‌هاي هوايي براي اولين‌بار به عنوان يک وسيله ايمني مکمل کمربند در هواپيما مورد استفاده قرار گرفت ولي اندکي بعد استفاده از آن در خودروها رونق گرفت. در سال‌هاي اوليه نصب اين کيسه‌ها اختلاف نظرهايي در خصوص کارايي آنها بين متخصصان به وجود آمد و حتي گزارشاتي مبني برکشته شدن تعدادي از کودکان ارايه شد که به تدريج و با انجام آزمايشات متعدد بسياري از اشکالات رفع شد و روي امنيت بيشتر سرنشينان خودرو تحقيقات بيشتري صورت گرفت. در سال 1968 فردي به نام آلن برد تکنولوژي حسگر را براي اين کيسه‌ها طراحي کرد. حسگر و سيستم ايمني اولين سيستم کيسه‌هاي هوايي الکترومکانيکال در خودرو در جهان بود. اما قبل از آن يعني در سال 1950 واترليندرر آلماني و جان هدريک آمريکايي سيستم‌هاي هوايي فشرده را براي کيسه‌هاي هوايي تعريف کردند که با تماس يا توسط راننده کنترل مي‌شدند. کم‌کم محققان فهميدند که هواي فشرده نمي‌تواند با سرعت کافي وارد کيسه هوا شود. در سال 1953 بالش‌هاي ايمني در خودرو که با سرعت باد مي‌شد، مورد استفاده قرار گرفت. در سال 1971، کمپاني فورد کيسه‌هوايي را که با سرعت باز مي‌شد، طراحي کرد. شرکت ژنرال موتورز اين کيسه هوايي را در اتومبيل شورلت امتحان کرد. در سال 1973 تورونادو اولين ماشين داراي کيسه‌ هوايي سرنشينان بود که براي فروش به عموم عرضه شد. از سال 1998 اين کيسه‌ها براي همه خودروها ضروري شد. 

شركت خودروسازي تويوتا در ژاپن ، به تازگي جديدترين سيستم ايمني را براي نصب روي خودروهاي خود توليد كرده است. اين شركت در ژاپن پيشقدم شده تا اولين سيستم امنيتي را طراحي كنند كه به رانندگان هشدار مي‌دهد تا امكان نظارت بر پشت سر خود را در صورت امكان برخورد و تصادف داشته باشند.

براساس اعلام شركت تويوتا هنگامي كه برخورد و تصادفي از پشت‌سر در حال وقوع باشد، حسگرهاي به كار رفته در اين سيستم ايمني به راننده هشدار مي‌دهد و او را آگاه مي‌سازد و همچنين ريسك برخورد و ضربات شديد سر را كه در تصادفات امري جدي است، كاهش مي‌دهد.
رئيس شركت تويوتا اعلام كرده كه با پيگيري و بهبود و ارتقاي هر چه بيشتر سيستم‌هاي ايمني جديد در خودروهاي توليدي اين شركت، ميزان تصادفات را به صفر خواهند رساند.

اين تجهيزات ايمني جديد تويوتا به زودي روي خودروهاي لوكس Lexus Ls نصب خواهد شد و براي ماه آينده به بازار ژاپن عرضه مي‌شود. اين شركت هنوز تصميمي براي عرضه اين محصول جديد خود در بازارهاي آمريكا و اروپا ندارد.
سازندگان خودرو در ژاپن اميدوارند كه اين سيستم امنيتي بتواند از ميزان تصادفات جاده‌اي در ژاپن بكاهد، چراكه ميزان تصادفات جاده‌اي در ژاپن بالاتر از آمريكا و اروپاست.
همچنين كيسه‌هاي هوايي پيشرفته نيز در حفظ و محافظت همه سرنشينان مخصوصا سرنشينان جلو بسيار موثر است. البته كيسه‌هاي هوايي متفاوتند و هر كدام براي يك مورد به كار مي‌روند.
برخي از آنها براي محافظت سينه و شكم راننده است و برخي ديگر براي محافظت سر افراد به كار مي‌رود كه نوع دوم يعني كيسه‌هاي هوايي محافظ سر، بسيار مفيدتر و ضروري‌ترند چراكه اين نوع از كيسه‌هاي هوايي به ميزان 37 درصد از مرگ و مير سرنشين‌هاي جلوي خودرو مي‌كاهد.
بسياري از خودروسازان در ژاپن مخصوصا شركت تويوتا درصددند تا با بهبود و ارتقاي كيسه‌هاي هوايي از ميزان تلفات بيشتر بكاهند به طوري كه شركت تويوتا از كيسه‌هاي هوايي پيشرفته‌اي براي حفظ امنيت و سلامت سرنشينان خودرو استفاده كرده است به اميد آن كه بتواند هر چه بيشتر از ميزان تلفات در تصادفات بكاهد. 

متاسفانه در کشور ما لاستيک‌هاي خارجي بسياري وجود دارد که به دلايل گوناگون از جمله توقيف محموله‌هاي قاچاق يا فروش نرفتن در کشور توليدکننده وارد ايران مي‌شوند. معمولا از تاريخ توليد اغلب اين لاستيک‌ها پنج سال گذشته و مدت‌هاست در انبار فروشگاه‌ها مانده‌اند و فروشنده وقتي مي‌بيند که ديگر چيزي به پايان عمر لاستيک نمانده آن را درمي‌آورد و به فروش مي‌رساند. خرده فروشان لاستيک اين نوع از لاستيک‌ها را که به نام لاستيک انباري معروف‌اند 10 تا 20 هزار تومان ارزان‌تر خريداري مي‌کنند اما در هنگام فروش آن به مشتري نه‌تنها ارزان‌تر حساب نمي‌کنند بلکه حرفي هم از انباري بودن آن به ميان نمي‌آورند...

ظاهر لاستيک‌هاي انباري تفاوتي با لاستيک‌هاي تازه ندارد اما شما مي‌توانيد با خواندن تاريخ توليد لاستيک که در جداره بيروني به شکل يک عدد چهاررقمي درج شده، نو يا انباري بودن آن را تشخيص دهيد. دو رقم اول درج شده تعداد هفته و دو رقم آخر سال توليد را نشان مي‌دهد. براي مثال عدد 2106 يعني لاستيک در بيست و يکمين هفته سال 2006 توليد شده است. اگر عدد نيز سه‌رقمي باشد يعني توليد لاستيک مربوط به قبل از سال 2000 است.

نکته قابل توجه ديگر که بايد در هنگام خريد لاستيک به آن توجه کنيد اين است که هم‌اکنون تايرهاي بدون کيفيت و نامرغوب چيني و اماراتي بازار را قبضه کرده‌اند. کيفيت اين لاستيک‌ها 30 درصد کمتر از لاستيک‌هاي توليد داخل است. استفاده از اين نوع لاستيک‌ها گرچه از نظر مالي به‌صرفه‌تر است اما کيفيت پايين آنها و گذشتن مدت زمان زيادي از زمان توليدشان سبب مي‌شود پس از يکي دو ماه استفاده سوراخ شده و بترکند که اين امر مي‌تواند براي مصرف‌کنندگان خطرات جاني به دنبال داشته باشد. از سوي ديگر پس از زمان کوتاهي اين لاستيک‌ها مانند پنير خرد شده و خطرات زيست محيطي ايجاد مي‌کنند.

آخرين نکته که بايد حتما آن را مدنظر بگيريد نوع خودرو و نوع رينگ است. رينگ حتما بايد استاندارد خودرو باشد و از نظر پهنا و قطر رينگ، مشابه لاستيک استاندارد باشد.



اگر لاستيک‌سابي داريد...

لاستيک سابي اغلب در خودرو‌هاي مدل پايين ديده مي‌شود و علت آن هم اين است که به مرور زمان زاويه‌هاي تنظيم اين خودرو‌ها به هم مي‌خورد و هنگام انجام تعميرات به وسيله تعميرکاران غيرمجرب اين اندازه‌ها رعايت نمي‌شوند. در صورتي که فرمان اتومبيل شما در حين حرکت به چپ يا راست منحرف مي‌شود، يا لرزش دارد نشانه آن است که چرخ‌ها بالانس نيست يا تنظيم فشار لاستيک‌ها به هم خورده است. رفع نکردن اين مشکلات مي‌تواند سبب بروز لاستيک سايي شود. البته ساييدگي غيرعادي لاستيک‌ها نشانه خوبي است براي آنکه متوجه شويم زمان تعويض آنها رسيده اما در عين حال مي‌تواند هشداري در رابطه با خرابي فرمان، جلوبندي و فنربندي اتومبيل باشد. پس بهتر است حرکات غيرعادي خودرو از قبيل کشيده شدن به يک طرف يا لرزش شديد را جدي بگيريد و درصدد رفع نقص فني خودرو برآييد.



لاستيک تيوبلس چيست؟

لاستيک‌هاي تيوبلس لاستيک‌هاي بدون تيوپي هستند که امروزه به دليل استفاده رانندگان از سرعت‌هاي بالا بسيار رواج يافته‌اند. اين لاستيک‌ها ايمن‌ترند و در پي گرم شدن و اصطکاک بسيار، نمي‌ترکند. در لاستيک‌هاي تيوبلس ديواره‌هاي جانبي نيز ارتفاع کمتري دارند و همين امر سبب شده ميزان گرماي آن کمتر شود. هنگام استفاده از لاستيک‌هاي تيوبلس توجه کنيد که اين نوع لاستيک‌ها را فقط مي‌توان روي رينگ مناسب استفاده کرد و رينگ تعميري يا جوشکاري شده مناسب نيست.



چه لاستيکي براي زمستان بخريم؟

براي زمستان حتما لاستيک عاج‌دار درشت، ميخ‌دار يا زنجير چرخ بخريد. لاستيک‌ها انواع متعددي دارند ولي لاستيک‌هاي راديال بهترين نوع لاستيک براي فصول سرد است. فراموش نکنيد درست است که خوب راندن هنري اکتسابي با ريزه‌کاري فراوان است اما رعايت کردن نکات ايمني و توجه به وضع خودرو و راه نيز بسيار مهم است.



قيمت لاستيک در بازار

در حال حاضر قيمت دو حلقه لاستيک ايراني پرايد بين 50 تا 60 هزار تومان و قيمت دو حلقه لاستيک خارجي پرايد بين 70 تا 100 هزار تومان است. البته اين قيمت‌ها ثابت نيست و مدام نوسان دارد و باتوجه به مارک لاستيک و نوع ماشين شما نيز تفاوت مي‌کند.

4 راه افزايش عمر لاستيک

لاستيک سالم و مناسب ايمني اتومبيل و سرنشينان را افزايش مي‌دهد. شما مي‌توانيد با به کارگيري چند توصيه ساده نه تنها ضامن ايمني خود و خانواده‌تان باشيد بلکه در هزينه‌ها نيز صرفه‌جويي کرده و موجب بالا رفتن طول عمر لاستيک ماشين‌تان شويد:

1 فشار باد لاستيک چرخ‌ها مهم‌ترين عاملي است که در عمر لاستيک اثر مي‌گذارد و آن را تا دو برابر افزايش مي‌دهد. فشار باد لاستيک‌ها را وقتي سرد هستند تنظيم کنيد. فشار نبايد خيلي کم يا خيلي زياد باشد. پايين بودن فشار باد در هنگام رانندگي سبب اصطکاک بيشتر و توليد حرارت بيش از حد لاستيک شده و عمر آن را کاهش مي‌دهد. فشار بالا نيز سبب ساييده شدن وسط لاستيک و ترکيدن آن مي‌شود.

2 بار سنگين عمر لاستيک را کم مي‌کند چون به نسوج لاستيک بيش از اندازه فشار وارد مي‌شود. اگر خودرو را براي مدت طولاني متوقف مي‌کنيد و نمي‌خواهيد از آن استفاده کنيد، لاستيک‌ها را از زير خودرو خارج کرده و با جک زدن از قرارگرفتن سنگيني خودرو روي لاستيک‌ها جلوگيري کنيد.

3 لاستيک‌ را به صورت تيغه‌اي و دور از بنزين و روغن و تابش مستقيم نور خورشيد قرار دهيد. گرما و مواد شيميايي دشمنان لاستيک هستند.
4 بالانس چرخ‌ها، تنظيم فرمان و فشار باد را هرگز فراموش نکنيد. هر 8 تا 10 هزار کيلومتر جاي لاستيک‌ها را با يکديگر عوض کنيد. به ياد داشته باشيد تايرهاي جلو سريع‌تر ساييده مي‌شوند زيرا وظيفه چرخش خودرو در پيچ‌ها را نيز انجام مي‌دهند. 

روش‌هاي زير را براي از بين بردن بوي بد اتومبيل به كار ببريد

وسايل مورد نياز:

سركه سفيد

كاسه يا كاسه‌هاي كوچك

مرحله 1:

عامل ايجاد بو را پيدا كنيد. تا زماني كه اين عامل پيدا نشود، بو از بين نمي‌رود.

مرحله 2:

كل ماشين را تميز كنيد. بو به داخل روكش‌ها و وسايل هم نفوذ مي‌كند.

وسايل اضافي را از ماشين خارج كنيد.

داخل ماشين را جاروبرقي بكشيد، آن را دستمال كرده و تا جاي ممكن تميز كنيد.

مرحله 3:

مقداري سركه داخل يك كاسه بريزيد و داخل ماشين بگذاريد.

اگر شدت بو زياد است، يك ظرف سركه روي صندلي عقب و يك ظرف روي صندلي جلو قرار دهيد.

شيشه‌هاي ماشين را بالا بكشيد.

در ظرف سركه را باز بگذاريد و حداقل 12 ساعت صبر كنيد.

مرحله 4:

بعد از اين مدت، بوي بد از بين مي‌رود.

ظرف‌هاي سركه را خارج كنيد.

اگر بو همچنان ادامه داشت، گذاشتن سركه را تكرار كنيد.

مرحله 5:

درهاي ماشين را باز بگذاريد تا هوا به داخل ماشين نفوذ كند. اين كار به از بين رفتن بوي سركه كمك مي‌كند.

مرحله 6:

از بوگير استفاده نماييد.

با استفاده از بوگيرهاي ماشين با رايحه‌هاي مختلف، بوهاي مقاوم به طور كلي از بين خواهند رفت. 

پنچر شدن، خروج هواي داخل لاستيک‏هاي خودرو است که ممكن است در اثر وارد شدن ميخ يا يک شي تيز داخل تاير، اتفاق بيفتد. لاستيک‌هايي که بافت فولادي دارند مقاومت بيشتري دارند. بيشتر وقت‌ها پنچر شدن موجب کاهش فشار هواي داخل تايرها شده و آنها را از رينگ جدا مي‌کند. ميانگين عمر لاستيک‌ها معمولا 96 هزار کيلومتر است ولي در برخي شرايط مانند ترمزهاي شديد، رانندگي در هواي گرم، رانندگي با سرعت‌هاي زياد، باشتاب زياد شروع به حرکت کردن و رانندگي در راه‌هايي با شرايط بد كمتر مي‌شود.
هرگز زمان تعويض تاير را تا موقعي که کاملا ساييده و سطح آنها صاف شده يا رويه آنها ترک خورده باشد به تعويق نيندازيد. به‌طور منظم با کنترل فشار هواي داخل لاستيک‌ها، بالانس کردن لاستيک‌ها و ميزان کردن فرمان مي‌توان عمر لاستيک‌ها را افزايش داده و از پنچر شدن آنها جلوگيري کرد.طرز تعويض لاستيك خودرو



اگر خودرو دنده اتوماتيک است، دنده را در حالت پارک قرار دهيد و اگر سيستم دنده دستي است، آن را در وضعيت دنده عقب قرار دهيد. فلاشرهاي عقب را روشن کرده و ترمزدستي را بکشيد. مطمئن شويد که همه سرنشينان از خودرو پياده شده‌اند. سپس پشت خودرو، مثلث خطر يا يك شيء منعکس‌کننده نور قرار دهيد؛ به طوري که حداقل از 45 متري ديده شود.



براي آنکه مطمئن شويد که ماشين سر نمي‏خورد و از روي جك خارج نمي‌شود يک تکه آجر، سنگ، چوب يا چوب چرخ به عنوان مانع جلو يا عقب تاير ماشين به صورت مورب قرار دهيد. گذاشتن مانع براي جلوگيري از حرکت در سطوح شيب‌دار است. در سطح صاف هم بهتر است اگر چرخ عقب نياز به تعويض دارد زير چرخ جلو و اگر چرخ جلو نياز به تعويض دارد زير چرخ عقب مانع گذاشته شود.



جک را در محل مناسب که در راهنماي خودرو مشخص شده، زير ماشين قرار دهيد. به آرامي جک بزنيد تا ماشين بلند شود. مطمئن شويد که جک به خوبي با ماشين درگير شده است. جک زدن را تا جايي ادامه دهيد که ماشين به اندازه کافي از زمين بلند شود و بتوان پيچ‌هاي لاستيک را که در تماس با زمين است باز کرد.



اگر رينگ داراي قالپاق است براي دسترسي به پيچ‌ها آن را برداريد. همه پيچ‌ها را شل کنيد اما به طور کامل درنياوريد. اگر پيچ‌ها مدت زيادي است که باز نشده‌اند ممکن است باز كردن آنها مشکل باشد. اگر روغن ترمز همراه داريد کمي از آن را روي پيچ‌ها بريزيد و چند دقيقه صبر کنيد. پيچ‌ها را به صورت متقاطع و دايره‌اي باز کنيد.

جک زدن را ادامه دهيد تا چرخ به‌طور کامل از روي زمين بلند شود. مهره‌ها را از روي پيچ‌ها باز کنيد. لاستيک را به‌طور کامل از محل خود در آوريد و در محل امني قرار دهيد که در صورت در رفتن جک آسيبي به ماشين نرسد. سوراخ‌هاي رينگ زاپاس را در امتداد پيچ‌ها قرار داده و با کمي فشار و به آرامي لاستيک را جا بزنيد. پس از جا زدن لاستيک‌ها مهره‌ها را ابتدا با دست ببنديد و به صورت يکي در ميان و ضربدري با استفاده از آچار سفت کنيد.


براي سفت كردن مهره‌ها، اهرم جک را در جهت مخالف پيچانده و خودرو را پايين بياوريد. مطمئن شويد که خودرو به طور کامل روي زمين قرار گرفته است. لاستيک پنچر را در پوشش زاپاس قرار دهيد. پس از اتمام کار اشيايي را که براي اطمينان در جلو يا عقب خودرو قرار داده‌ بوديد، برداريد. 

به طور کلي، در بحث بلند کردن اجسام سنگين به چند مورد بايد توجه کرد؛ اول آنکه وقتي مي‌خواهيد جسم سنگيني مانند لاستيک خودرو را از زمين بلند کنيد از کمر خم نشويد تا آن را بلند کنيد....

سعي کنيد کنار لاستيک بنشينيد و تا جايي که امکان دارد آن را به ناحيه سينه و شکم نزديک کنيد و بعد با خود لاستيک چرخ از روي زمين بلند شويد. در چنين مواردي معمولا افراد سعي مي‌کنند لاستيک‌ ماشين را از خود دور نگه دارند تا لباس‌شان کثيف نشود و همين فاصله دادن جسم از بدن سبب مي‌شود که بدن مقداري به سمت جلو خم شده و به ستون فقرات فشار وارد شود. گاهي اوقات افراد حين تعويض لاستيک پنچر زانوهايشان را روي زمين قرار مي‌دهند. اگر فرد مشکلي در زانو نداشته باشد دو زانو يا چهار زانو روي زمين نشستن و کاري انجام دادن مشکلي براي وي ايجاد نمي‌کند ولي افرادي که آرتروز يا مشکل‌هايي در ناحيه زانو دارند ممکن است در صورت دو زانو يا چهارزانو نشستن روي زمين، به زانوهايشان فشار زيادي وارد شود. بنابراين بهتر است اين افراد چهارپايه‌اي در اتومبيل‌شان داشته باشند تا هنگامي که مي‌خواهند بنشينند و مثلا پيچ‌هاي چرخ را باز يا بسته کنند روي چهارپايه بنشينند تا مجبور نشوند فشار زيادي را به زانو وارد کنند و دچار مشکل نشوند. بعضي از افراد هم مشکل‌هاي ديسک يا ستون فقرات دارند. اين افراد هم همان‌طور که ذکر شد نبايد خم شوند تا چرخ را بلند کنند و براي باز و بسته کردن پيچ‌هاي چرخ هم بهتر است از آچار چرخ‌هاي اهرم‌دار که کمک زيادي به باز و بسته شدن پيچ‌هاي چرخ مي‌کند يا از فشار و ضربه پاها استفاده کنند تا فشار زيادي را به دست‌ها و کمر وارد نکنند. اگر طي پنچرگيري فرد دچار اسپاسم و گرفتگي عضلات کمر شد، بهتر است بلافاصله لاستيک را رها کرده و به زمين بيندازد. توصيه ما در چنين حالتي اين است که اگر جسمي که در دست داريد شکستني نيست، خم نشويد تا آن را زمين بگذاريد بلکه آن را رها کنيد، زيرا خم شدن و جسم را روي زمين گذاشتن هم فشار زيادي به کمر وارد مي‌کند. 

1- نگه داشتن پدال ترمز در هنگام عبور از دست اندازها:اين کار فشار زيادي را به سيستم فنربندي،اکسل و سيستم ترمز اتومبيل وارد ميکند و نحوه صحيح رد شدن از دست انداز به اين صورت است که بايد طوري برنامه ريزي کنيم که تا قبل از رسيدن به دست انداز سرعت را کم کرده باشيم و در هنگام عبور از دست انداز ترمز به هيچ عنوان درگير نباشد



2-بالا کشيدن ترمز دستي بدون نگه داشتن کليد آن: چندي پيش در انگليس ديدم که دوستم زماني که ميخواهد ترمز دستي را بالا بکشد دکمه آن را فشار ميدهد و سپس آن را بالا ميکشد از او پرسيدم دليل اين کارت چيه؟ گفتش اولين باري که براي امتحان رانندگي رفته بودم سر همين کشيدن ترمز دستي منو رد کردن و براي همه خنده دار بود که ميگفتم تو ايران همه اينطوري ترمز دستي رو ميکشن و بعدا متوجه شدم که انگليسي ها به اين دکمه کلاچ ترمز دستي ميگويند و تا زماني که کلاچ ترمز دستي را نگرفتي نبايد آن را بالا بکشي بعدا خودم هم از تعدادي از دوستانم که مکانيک را به صورت علمي ميدانند گفتند که کشيدن ترمز دستي بدون نگه داشتن کليد آن باعث خرابي چرخ دنده هاي آن و وارد آمدن فشار بيش از حد به سيم ترمز دستي ميشود(خدا رو شکر خودم اين عادت رو ترک کردم و ترمز دستي رو درست بالا ميکشم(



3-عدم تعويض به موقع روغن گيربکس : در همين تيونينگ تاک به کرات ديده شده که افرادي خودروشان 150 هزار کيلومتر يا بيشتر کار کرده و وقتي هم ازشان ميپرسي واسکازين را تا به حال تعويض کردي ميگويند مگر واسکازين هم نياز به تعويض دارد؟ در جواب بايد گفت بله واسکازين نيز مانند روغن هاي ديگر نياز به تعويض دارد که تعويض به موقع آن باعث روان کارکردن گيربکس،سلامت گيربکس و...ميشود کيلومتر تعويض آن بستگي به نوع روغن و گيربکس اتومبيل و شرايط کارکرد آن دارد



4-تعويض يکبار در ميان فيلتر روغن:گاها ديده شده که افراد فيلتر روغن را يک بار در ميان تعويض ميکنند و اکثرا همين افراد از فيلتر هاي با کيفيت پايين استفاده ميکنند.ابن کار باعث ميشود فيلتر عمل تصفيه را نتواند به صورت کامل انجام دهد و منجر به آسيب هاي جدي به موتور اتومبيل ميشود که بعدا متوجه ميشويم اگر هربار فيلتر را عوض ميکرديم و فيلتر مناسب جايگزين مي کرديم چقدر از هزينه تعمير موتور و صرف وقت جلوگيري ميشد



5-درجا گرم کردن ماشين به مدت طولاني:اين کار نه تنها مفيد نيست بلکه ضرر زيادي هم به موتور وارد مي آورددرجا کارکردن بيش از حد باعث گرم شدن بيش از حد منبع اگزوز ميشود و اين گرما به موتور منتقل ميشد که به نوبه خود براي موتور ضرر دارد. در زمستان بهتر است نهايتا يک دقيقه ماشين درجا کارکند سپس چند کيلومتر اوليه تا گرم شدن ماشين در حد مطلوب را با سرعت پايين طي کرد.



6-پايين آوردن شيشه به جاي استفاده کردن از کولر دراتوبان:چندي پيش يک آزمايش در مجله auto crose انگلستان انجام شد و نشاد داد اگر يک اتومبيل در اتوبان کولرش روي درجه يک فن روشن باشد مصرف سوختش از خودرويي که شيشه راننده آن 40 درصد باز است کمتر است.



7-خلاص نکردن دنده پشت چراغ قرمز و ترافيک:اين کار باعث وارد آمدن فشار مضاعف روي دوشاخه کلاچ و گيربکس و.. ميشود.



8-گرفتن ترمز و کلاچ به صورت همزمان براي نگه داشتن خودرو: اين کار خود باعث اين ميشود که متراژ ترمز افزايش پيدا کند زيرا زماني که کلاچ درگير است از نيروي ترمزي موتور نيز استفاده ميشود و زماني که کلاچ و ترمز باهم فشار داده ميشود خود باعث ديرتر ايستادن خودرو ميشود بهترين کار اين است که ترمز را فشار داده وقبل از اينکه خودرو به لرزش بي افتد کلاچ را بگيريم .



9-با سرعت پايين در لاين سرعت حرکت کردن و بالعکس:بسيار ديده شده که رانندگاني با سرعت هاي بسيار پايين در لاين سرعت حرکت ميکندد و در عوض رانندگاني با سرعت هاي زياد در لاين هاي کناري حرکت ميکنند که هر دو باعث ايجاد خطرات جبرا ن نا پذيري ميشوند.



10-ريختن آب لوله کشي داخل رادياتور:اين کار باعث به وجود آمدن رسوبات فراوان در رادياتور و واتر پمپ و موتور ميشود و بسيار ديده شده که حتي باعث سوختن واشر سر سيلندر هم شده. بهترين کار اين است که آب را جوشانده و بگزاريم تا سرد شود و دوباره آن را بجوشانيم هرچه دفعات سرد شدن وجوشاندن بيشتر شود آب سالم تر ميشود فقط دقت کنيد که بعد از سرد شدن رسوبات در ته ظرف است پس از ريخت ته آب به داخل رادياتور خود داري کنيد البته مايع هاي آماده هم در بازار هست که خوب روش اول قابل اطمينان تر است .



11- ريختن آب لوله کشي داخل منبع شيشه شور:اين کار باعث به وجود آمدن رسوبات فراوان در منبع ، شلنگ ها، نازل و پمپ آب آن ميشود براي تامين اين آب هم مي توان از روش بالا استفاده کرد البته مايع هاي آماده هم در بازار هست .



12-سنگين کردن بيش از حد خودرو:پر کردن صندوق عقب با وسايلي که به آن احتياجي نيست باعث بالا رفتن مصرف سوخت ميشود حدالامکان بايد خودرو خود را سبک کنيم .



13-نصب باربند در مواقعي که به آن نياز نداريم: باربند را فقط بايد زماني ببنديم که به آن احتياج داريم زيرا وجود باربند باعث بالا رفت مصرف سوخت حداقل به ميزان 10 درصد ميشود

14- نشاندن کودک روي پاي سرنشين جلوي خودروي ايربگ دار: اين کار بارها ديده شده که بسيار هم خطرناک هست و در يک تصادف کوچک اگر ايربگ باز شود حتما کودک خفه خواهد شد بهتر است هميشه کودک روي صندلي مخصوص در رديف عقب بشيند



15- استفاده از بنزين معمولي در خودروهاي داراي مبدل کاتاليستي:بنزين هاي معمولي موجود در کشور با اينکه روي پمپ ها نوشته بدون سرب اما باز هم مقدار زيادي سرب دارد که سرب موجود در آن قاتل مبدل کاتاليستي است و با توجه به اينکه بنزين سوپر کيفيت بهتري نسبت به بنزين معمولي دارد بهتر است از بنزين سوپر استفاده شود.



16-دقت نکردن به سطح کيفي روغن موتور و تطبيق آن با سطح کيفي روغن توصيه شده توسط کارخانه: مثلا چند وقت پيش ديدم که فردي در موتور پرايد داشت روغن توتال 5000 ميريخت و پس از اينکه به او توضيح دادم که سطح کيفي توتال 5000 sj است و روغن موتور سازگار با پرايد sf يا sg است در انتخاب روغن خود تجديد نظر کرد .



17- استفاده از نور بالا در مه: در شرايط مه آلود استفاده از نور بالا ديد را کمتر ميکند در اين شرايط نور خودرو بايد روي نور پايين باشد و اگر خودرو مه شکن دارد بايد آن را روشن کرد



18-خاموش نکردن خودرو پس از طي مسافت طولاني : اين کار براي ماشين هاي گازوييلي است نه بنزيني بيشتر ديده شده رانندگان صبر ميکندد تا فن خودرو خاموش شود سپس موتور را خاموش ميکنند اين کار ضرر جدي به موتور وارد ميکند کارکردن بيش از حد باعث گرم شدن بيش از حد منبع اگزوز ميشود و اين گرما به موتور منتقل ميشود که به نوبه خود براي موتور ضرر دارد.اگر خودرو بيش از اندازه گرم باشد زماني که اتومبيل را خاموش کنيم سيستم فن اتوماتيک روشن ميماند و نيازي به روشن گذاشتن ماشين نيست



19-تکيه پا به کلاچ:بسيار ديده شده رانندگاني که وقتي حتي با دنده پنج در اتوبان حرکت مي کنند پاي خود را روي کلاچ تکيه ميدهند و کلاچ کورس کامل خلاصي را طي ميکند و اين کار باعث فشار آمدن به گيربکس ميشود .



20-جلو آوردن بيش از حد صندلي:خيلي از افراد(البته بيشتر خانم ها) فکر ميکنند هرچه صندلي جلو تر باشد تسلط راننده بيشتر ميشود و به اصطلاح دست فرمون خوب ميشود.خير اينطور نيست صندلي بايد طوري باشد که راننده کاملا راحت باشد



21- گاز دادن قبل از خاموش کردن خودرو:اين کار قبلا در خودرو هاي کاربراتوري براي بهتر روشن شدن خودرو انجام ميشد .ولي در خودرو هاي انژکتوري اين کار مضر است زيرا زماني که شما گاز ميدهيد وسپس سويچ را ميبنديد مقداري بنزين نسوخته باقي ميماند که خود باعث خرابي سوزن انژکتور و بد کار کردن خودرو در هنگام استارت زدن ميشود .



22- گاز دادن قبل از روشن کردن خودروي انژکتوري:اين کار قبلا در خودرو هاي کاربراتوري براي بهتر روشن شدن خودرو انجام ميشد .ولي در خودرو هاي انژکتوري اين کار بي فايده است.



23-پارک کردن خودرو خلاف جهت خيابان:زماني که شما خودرويتان را مثلا در سمت راست خيابان به صورت عکس پارک کنيد اگر خداي نکرده خودرويي با خودروي شما برخورد کند شما مقصر حادثه شناخته ميشويد .



24-خاموش شدن خودرو به دليل نداشتن سوخت:اين کار در بعضي اوقات باعث سوختن پمپ بنزين ميشود و اصولا نبايد گذاشت چراغ بنزين روشن شود زيرا رسوبات و ناخالصي هاي ته باک وارد مسير سوخت ميشود و باعث اختلال در کار پمپ بنزين؛فيلتر بنزين و نهايتا انژکتور ميشود 

 کنترل مکانیزه آخرین راه‌حل مدیران شهری برای جلوگیری از ورود ماشین‌های غیرمجاز به محدوده طرح است که از ماه قبل و بعد از یک دوره آزمایشی رسما شرع به کار کرد.

علی رنجبران در توضیح ابتدای این گزارش آورده است: دیگر خبری از قفل چرخ و بگیروببندهای پلیسی نیست؛ یعنی می‌توانید قانون را شکسته و وارد محدوده طرح ترافیک شوید؛ اگر عواقب آن را بپذیرید، چون بالاخره یک روز که خیلی هم دور نیست، زنگ خانه را می‌زنند و مأمور پست نامه حاوی برگه‌های جریمه را به دستتان می‌دهد؛ جریمه‌هایی که هر بار که قانون را شکسته و وارد محدوده طرح ترافیک شده‌اید، دوربین‌های نظارت مکانیزه برایتان ثبت کرده‌اند. طرح ترافیک واژه‌ای است که اولین بار در خردادماه سال 1359 مردم تهران با آن آشنا شدند.

محدوده طرح

شهر تهران در داخل خودش یک منطقه ممنوعه ترافیکی برای خودروهای شخصی دارد؛ یعنی در حال حاضر مساحتی بیش از 3 میلیون متر مربع از شهر تهران منطقه ممنوعه ترافیکی محسوب می‌شود. این محدوده از شمال به خیابان شهید مطهری، از غرب به خیابان کارگر، از جنوب به خیابان شوش و از شرق به امتداد خیابان 17شهریور محدود می‌شود. این محدوده وسیع شامل بیشتر از 100 ورودی است که کنترل آن کار ساده‌ای به‌نظر نمی‌رسد. تا قبل از اجرایی‌شدن طرح کنترل مکانیزه این مجراهای ورودی به وسیله نیروی انسانی کنترل می‌شدند.

فرشاد جلالی، مدیر بخش تحقیق و توسعه سازمان کنترل ترافیک به دانستنیها از دلایل عدم موفقیت این روش می‌گوید. بر این اساس بوده که سازمان کنترل ترافیک به فکر پیدا کردن راه‌حل جایگزینی برای این مساله افتاد.

سامانه تشخیص پلاک

مطالعات اولیه برای کنترل مکانیزه محدوده طرح‌ترافیک از سال85 شروع شده است. چیپ‌های خودکار تشخیص هویت (RFID) یا دوربین شناسایی پلاک خودرو گزینه‌های موردنظر برای کنترل این محدوده بودند؛ «به دلیل سختی نصب چیپ روی 5 /3 میلیون ماشین در شهر تهران، سازمان تصمیم گرفت روشی را انتخاب کند که از ماشین‌ها مستقل باشد و هر ماشینی را شناسایی کند؛ حتی ماشین‌هایی که از خارج تهران وارد شهر می‌شوند.»

جلالی می‌گوید: «بنابراین نمایندگان سازمان با شرکت انگلیسی «TIPS» وارد مذاکره شدند. آنها در لندن این روش را شش سال قبل از ما به کار گرفته بودند. با این همه اعلام کردند ما قادر به شناسایی کاراکتر‌های پلاک شما نیستیم و شما باید پلاک‌هایتان را عوض کنید. درست مثل اتفاقی که در دوبی افتاد و آنها مجبور به انگلیسی‌کردن کاراکترهایشان شدند.» بنابراین مدیران شهرداری تصمیم گرفتند انجام این کار را به متخصصان داخلی بسپارند...

کنترل مکانیزه

با تکمیل شدن سامانه، در حال حاضر با پوشش بالاتر از 90درصد خودروهای غیرمجاز ورودی شناسایی و برای آنها برگ جریمه صادر می‌شود. البته کنترل مکانیزه از آخر خرداد و به صورت آزمایشی راه‌اندازی شد و برگه‌های اخطار را صادر کرد تا مردم موضوع را جدی بگیرند اما از ابتدای تیر اقدام به صدور برگ جریمه تنبیهی می‌کند. این نرم‌افزار براساس یک روش جهانی که به آن شناسایی الگو گفته می‌شود، کار شناسایی پلاک را انجام می‌دهد. اما سوال اصلی این است که این کار چطور اتفاق می‌افتد؟

ماشین باسواد

همه ما برای خواندن اعداد و حروف از سوادمان بهره می‌گیریم اما وقتی که مجموعه دوربین و نرم‌افزار می‌توانند این کار را انجام بدهند، یعنی آنها هم باسواد (بخوانید هوشمند) هستند؟ برای اینکه ببینیم چطور می‌شود یک دوربین هوشمند یا باسواد ساخت، ابتدا باید ببینیم آن چیزی که ما به آن هوش یا سواد می‌گوییم چیست و چطور عمل می‌کند.

این گزارش با تشریح روش «تشخیص ساده» و مثال زدن از مغز انسان ادامه می‌هد: وقتی از نرم‌افزار، دوربین یا کامپیوتر می‌خواهیم چیزی را برای ما تشخیص بدهد، کافی است الگویی داشته باشد تا شیء موردنظر را با آن الگوها مقایسه کند؛ مقایسه‌ای که چندان مشکل به‌نظر نمی‌رسد اما در حقیقت بسیار پیچیده است. مغز ما پر از میلیون‌ها الگو است که به‌سرعت هر چیزی را با آنها مقایسه می‌کند. آن‌قدر سریع که ما متوجه این موضوع نمی‌شویم اما این میلیون‌ها الگو به مرور زمان و با استفاده از هوش در مغز ما به‌وجود آمده‌اند و مساله مهم درست‌کردن الگو‌هاست.


توصیف دقیق ریاضی

اولین قدم در این کار دسته‌بندی اشیا به تعدادی موضوع یا کلاس است. قدم بعدی نسبت‌دادن ویژگی‌های مشخص و واضح به هر کدام از دسته‌هاست. براساس همین ویژگی‌هاست که سامانه بعد از دریافت داده‌های خام ویژگی‌های موردنظرش را از آن داده‌ها استخراج کرده و با ویژگی‌های الگو تطبیق می‌دهد. پس باید ویژگی‌های الگو را به‌خوبی برای سامانه تعریف کرده باشیم؛ یعنی یک نوع توصیف دقیق ریاضی و آن را طوری تعریف کنیم که بتواند همان ویژگی‌ها را به‌خوبی از اشیا استخراج کند. مثلا دوربین‌های عکاسی مجهز به نوعی نرم‌افزار برای تشخیص صورت هستند.

الگوهای تعریف شده برای این دوربین‌ها و قدرت پردازنده آنها در حدی است که فقط قادر به تشخیص صورت از بقیه اجزای بدن هستند اما نمی‌توانند بین صورت‌های مختلف تشخیصی بدهند. نمونه‌های پیشرفته‌تر می‌توانند لبخند فرد را هم تشخیص بدهند. همین ویژگی در سیستم‌های امنیتی تا حد شناسایی افراد حتی در بدترین شرایط نوری توسعه پیدا می‌کند. این روش باید آن‌قدر دقیق باشد تا مثلا حرف «ن» و «ل» را با هم اشتباه نگیرد. این آخری ایرادی است که در سامانه تشخیص پلاک وجود داشته و با تست‌های اولیه برطرف شده است.

مراقب درون خودرو باشید


آلودگی هوای درون خودرو، یک مشکل بی‌سر و صدا و نامرئی است. در کل ممکن است تصور کنید درون خودرو، در برابر تمام خطرهایی که در محیط خارج وجود دارد، ایمن است اما این تصور فاصله زیادی با حقیقت دارد؛ به‌ویژه هنگامی که در مورد آلودگی هوا صحبت می‎کنیم. بسیاری از افراد، ساعات زیادی از روز را در خودروهای خود می‌گذرانند؛ غافل از اینکه در حال استنشاق هوایی آلوده‌تر از هوای محیط خارج هستند.
آلودگی درون خودرو، با استانداردهای معمول برای اندازه‌گیری آلودگی هوا مورد سنجش قرار نمی‌گیرد و هیچ معیار ویژه‌ای نیز برای سنجش این آلودگی تدوین نشده است.
حتی زمانی که گزارش سنجش آلودگی هوای خارج از خودرو، وضعیت هوا را سبز و بی‌خطر نشان می‌دهد، ممکن است کیفیت هوای درون آن قرمز باشد. به عبارت دیگر، هوای درون به مراتب آلوده‌تر از هوای خارج از خودرو است.
دودی که از اگزوز موتورهای بنزینی و دیزیلی خارج می‌شود، عامل اصلی آلوده‌سازی هواست؛ چرا که شامل ترکیبات ارگانیک فرار است؛ ترکیباتی از قبیل بنزین، مواد قابل اشتعال، مواد سرطان‌زا، مونوکسیدکربن (که باعث کاهش اکسیژن‌رسانی خون به سلول‌ها می‌شود) و مواد ریزی که ریه‌ها را مسدود می‌کنند و می‌توانند باعث کاهش طول عمر شوند در لوله اگزوز وجود دارد.
گوگردی که در هوای درون خودرو یافت می‌شود، بسیار غلیظ‌تر از گوگرد موجود در محیط است اما غلظت ذرات فلزی معلق در هوا، مانند کروم و مس در هوای داخل و خارج خودرو، همسان است.
حتی اگر هنگام رانندگی نیز شیشه‌های خودرو را بالا بکشید کمکی به بهبود هوای داخل خودرو نکرده‌اید؛ چرا که سیستم تهویه هوای بیشتر وسایل نقلیه، آلودگی هوای محیط خارج از درزهای مختلف وارد خودرو می‌شود، را تصفیه نمی‌کند؛ ضمن آنکه مدخل هواکش بسیاری از خودروهای سواری، در نزدیکی زمین تعبیه شده است و این مکان تقریبا همان جایی است که لوله اگزوز قرار دارد.





تنفس هوای بهتر


موارد زیر می‌توانند در کاهش آلودگی درون خودرو، موثر باشند:


تا جایی که می‌توانید دفعات رانندگی و استفاده از خودروهای شخصی را کاهش دهید.


از رانندگی در ساعت‌های پرترافیک و مسیرهای پرتردد پرهیز کنید.


پشت سر ماشین‌های سنگینی که باعث آلودگی هوا می‌شوند، رانندگی نکنید؛ از جمله کامیون‌ها، اتوبوس‌ها و خودروهایی که موتورهای سوخت دیزل دارند و وسایل نقلیه قدیمی.


بیش از حد به خودرویی که در جلوی شما قرار دارد، نزدیک نشوید و فاصله قانونی را رعایت کنید.


اجازه ندهید خودروی شما میان خودروهای دیگری که تولید آلودگی می‌کنند، محاصره شود.


در مورد سیستم تهویه خودرو نیز طیفی از نکات هشداردهنده وجود دارد:


- فوم‌های معطر که به عنوان خوشبوکننده، گاه از آینه جلوی اتومبیل آویزان می‌شوند، تاثیری در مورد پاکسازی هوا ندارند و تنها مواد حساسیت‌زا را در هوای داخل خودرو پراکنده می‌کنند. از بوییدن پاکت دستگاه فیلترکننده هوا نیز به دلیل حساسیت‌زا بودن آن خودداری کنید.

- سیستم تصفیه هوا که معمولا بالای قاب درها یا سقف‌ خودروها تعبیه می‌شود، تنها هوایی را که از آن عبور می‌کند تصفیه می‌کند، نه تمامی هوای درون خودرو را.
- البته سیستم‌های یونیزه‌کننده هوا، با ایجاد مولکول‌هایی که بار الکترونیکی دارند، می‌توانند به پاکسازی هوای داخل خودرو کمک کنند.
این مولکول‌ها به مولکول‌های هوای آلوده می‌چسبند و سپس به سطح فیلتر جذب می‌شوند؛ در نتیجه ذرات آلوده‌کننده موجود در هوا کاهش می‌یابد. سیستم‌های یونیزه‌کننده هوا، طرفداران زیادی دارند؛ زیرا آنها بدون سر و صدا عمل می‌کنند.
البته این امر معنای دیگری هم دارد؛ آنها پروانه‌ای برای اینکه مولکول‌های یونیزه شده را در تمام اتاق خودرو پخش کنند، ندارند. بنابراین سازندگان خودرو ملزم به قرار دادن سیستم یونیزه کردن هوا در نزدیک‌ترین مکان نسبت به محل ورود هوا به اتاق خودرو هستند. قرار دادن این سیستم در نزدیکی راه ورود هوابه دستگاه هواکش خودرو، به پخش شدن مولکول‌های یونیزه شده در سرتاسر اتاق کمک می‌کند. این نکته نیز حائز اهمیت است که این تصفیه‌کننده‌ها ممکن است با سیستم گیرنده رادیویی، ردیاب امواج و دیگر تجهیزات الکترونیکی تداخل ایجاد کنند.
برای استفاده بهتر از دستگاه‌های یونیزه کردن هوا، سطوح داخلی آنها را باید به‌صورت دائم تمیز کنید تا آلودگی‌هایی که به آنها جذب شده‌اند، از بین بروند؛ ضمن اینکه وجود یک دستگاه تهویه هوا در قسمت جلوی اتاق خودرو ممکن است کافی نباشد. سیستم تهویه و گردش هوا عمدتا برای سرنشینان صندلی‌های عقب اتومبیل ضعیف‌تر عمل می‌کنند.
این در حالی است که قسمت عقب خودرو محل نشستن کسانی است که بیش از دیگران در برابر آلودگی هوای درون خودرو آسیب‌پذیرند؛ افرادی مانند کودکان و نوجوانان، سالخوردگان و ناتوانان جسمی. بنابراین اگر از خودروی خود برای جابه‌جایی چنین افرادی استفاده می‌کنید، بهتر است سیستم تصفیه هوای دیگری را به قسمت عقب خودروی خود اضافه کنید.
با وجود اهمیت این مطلب به آلودگی‌هایی از این قبیل توجه نمی‌شود اما از آنجا که این آلودگی‌ها می‌تواند سلامت ما و عزیزانمان را به راحتی به خطر اندازد، مقامات مسؤول باید استانداردهایی را برای آلودگی هوای درون خودرو تدوین کنند و راهکارهایی به منظور کاهش آلودگی، ارائه دهند.