هر کشوری بر اساس هویت ملی نظام فکری و اجتماعی و ویژگی های فرهنگی خود ، جهت گیری های خاصی را برای اربتاط با محیط بیرون خود طراحی و اجرا می کند. اینکه کشورهای مختلف تا چه میزان زمینه ائتلاف ملی برای مواجهه با سایر ملل در جهت همکاری و یا مقابله ایجاد می کنند ، در سیاست خارجی و به تبع آن تامین امنیت داخلی نقشی غیرقابل انکار دارد.

 

سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با توجه به جغرافیای سیاسی ، منابع انرژی ، استقلال و حاکمیت ملی و بر پایه ی سه اصل عزت ، حکمت و مصلحت تنظیم شده است . اما متاسفانه وزارت خارجه در برخی موارد با فقدان ائتلاف در تصمیم گیری برای حل و فصل اختلافات خارجی مواجه است . 

 

در چند سال اخیر سیاست خارجی ما استراتژی واحدی را دنبال نکرده و همین امر موجب شده برخی کشورهای همسایه ایران که هم سست بنیادند و هم وابستگی جدی سیاسی - امنیتی با غرب دارند و در عین حال به جهت ویژگی های منحصر بفرد فرهنگی ، اجتماعی و اقتصادی ایران بدبینانه به ان می نگرند و علاقه ای به ایجاد تعامل منطقی و سلطه ناپذیر میان ایران و غرب ندارند ، چنانچه احساس کنند این رابطه به قاعده مندی نزدیک می شود تلاش می کنند با نمایش تعارضات و خصومت های خود ساخته که در بسیاری موارد از ذهن بیمار آنها صادر می شود به توقف آن همت گمارند . 

 

نمونه بارز آن پراکنده گویی وزیر خارجه شیخ نشین صغیر امارات و لفاظی های نخست وزیر جزیره بحرین و سخنان مالایعنی ایاد علاوی نخست وزیر سابق عراق و ادعاهای بی اساس کشورهای دیگری که فضای ملتهب داخل آنها هنوز گریبان حاکمانشان را رها نکرده ، می باشد که با کمال تاسف دستگاه دیپلماسی ما هم نه تنها منفعل که بدور از شان ایران اسلامی و توجه به شوکت ، بالندگی و تمدن هزاران ساله کشورمان پاسخی در خور به آنها نداده است . 

 

منافع کشور ، توجه به باورها و اعتقادات مردم ، می بایست فرآیند تصمیم گیری در این موارد را سرعت ببخشد ، چرا که تبعات عدم عکس العمل صحیح دستگاه دیپلماسی در این امور چندان جالب نخواهد بود. 

 

به عنوان نمونه تلاش کشورهای عربی و رسانه های فعال آنها برای القای این مطلب که تقابل در مواجهه ایران با اعراب، تخاصم ایران و اسلام است و در این راه از  اقلیت خائن و برخی افراد جاهل در کشور بهره لازم را می برند و این توطئه عربی - صهیونیستی را دنبال می نمایند . با این وجود عدم موضع گیری صحیح و شفاف در برابر این اقدام به هیچ عنوان قابل پذیرش نمی باشد . همین عدم موضعگیری های دقیق و شفاف موجب گردیده تا شوریا همکاری خلیج فارس در چنین فضایی با دهان گشوده از وقاحت اقدام به برگزاری اجلاسی برای موضع گیری درباره سفر استانی رئیس‌جمهور ایران به استان هرمزگان و البته جزیره ابوموسی، نماید.

 

 

اوضاع کنونی لزوم توجه ، هشیاری و بهره مندی بیش از پیش از خردمندان متخصص در بازنگری سیاستهای خارجی ما در قبال کشور های همسایه را طلب می کند که قاطعیت ، شفافیت ، صراحت و حساسیت های لازم را در خود جای داده باشد . 

عدم انفعال در برابر بیگانه، رویکرد هوشمندانه ای است که شایسته است در صدر استراتژی وزارت خارجه قرار گیرد. امروز از محل سیاست منفعلانه این وزارتخانه تنها "گستاخی بی حد و مرز" برای اعراب و "وارونگی" و "چندگانگی" و سرگیچه نصیب ایرانیانی شده که هاج و واج در انتظار پاسخ کوبینده وزارت خارجه ایران در زمان مناسب هستند.

امروز به واسطه ی هجمه کشورهای منطقه و عدم پاسخ جدی از سوی ایران در خصوص ادعای واهی مالکیت سه جزیره ایرانی از سوی وزیر نابخرد اماراتی ، فضایی نامطلوب در عرصه بین الملل برای تهدید تمامیت ارضی کشور ایجاد شده ، هر چند نظام اسلامی از بنیه و بنیادی تنومند و پولادین برخوردار است اما با این حال دشمن را هیچگاه نباید دست کم گرفت یا کوچک شمرد.

لذا این دسیسه و توطئه عربی - صهیونیستی باید به عنوان یک فرصت مهم برای دستگاه دیپلماسی کشور در نظر گرفته شود و نمایندگان ، مسئولان و آحاد مردم تلاش کنند بجای ایجاد فضای تهدید که مورد نظر همین بنگاههای تفرقه افکن می باشد ، طرح هایی قابل انجام و نه شعاری برای احیا و بهره مندی اقتصادی در جهت استفاده از پتانسیل توریستی این سه جزیره ملی بر اساس الگوی ایرانی - اسلامی ارائه دهند تا از این پس ریال ایرانی در داخل و با فرصت های سرمایه گذاری که برای اعتلای کشور ایجاد می شود هزینه گردد و کشورهای کوچکی چون امارات اجازه این گستاخی ها را به خود ندهند . 

طرح تبدیل ابوموسی به جزیره گردشگری از سوی دولت ، گوآنکه مثبت است و تاحدودی هوشمندانه، اما آنچه می بایست بیش از همه مورد توجه باشد پاسخ سیاسی و حقوقی نهاد سیاست خارجی به ادعاهای گستاخانه و واهی کشور تازه متولد شده از ثروت تجار ایرانی است . ادعایی چنین بزرگ را نمی توان اینگونه پاسخ داد ، باید دیپلماسی بازدارنده کشور چنان تعریف شود که امارات و جزیره هایی از این دست ، اجازه چنین گستاخی هایی را به خود ندهند .